Francine Harerimana, geboren in Bururi in 1984, studente aan het 'Institut Nationale de la Santé Publique, 1ste master Laboratorium

Wat valt er te feesten ?
Met deze 50 jaar vieren wij op de eerste plaats de autonomie van het sociaalpolitiek bestuur van ons land. Het zijn de zonen en dochters van de natie die het land beheren. Het is overgeschakeld van paternalisme naar partnerschap met zijn vroegere voogden. Op de tweede plaats vieren we de belangrijke stap die gezet geweest is op het niveau van de algemene ontwikkeling van het land, ook al zijn er heel wat moeilijkheden geweest.

Aan welke positieve verwezenlijkingen kan je denken?
Het land heeft nu zijn stem en wordt gerespecteerd door andere naties. De vooruitgang op ontwikkelingsvlak, op het niveau van de openbare en privé infrastructuur, onderwijs, gezondheidszorg, het leger, de handel, de landbouw en de veeteelt, enz. De democratie neemt toe, niettegenstaande de verschillende cyclussen van geweld die het land door mekaar hebben geschud en die geprobeerd hebben haar te vernietigen.

Welke negatieve elementen kun je vernoemen ?
De teloorgang van de « ganwa » monarchie die de eenheid en de sociale cohesie in stand hield, wat ertoe geleid heeft dat verschillende lagen van de Burundese samenleving zich gesplitst hebben volgens hun etnische afkomst en elkaar uitgemoord hebben. Eerbied en waardigheid zijn geen karakteristieke waardes meer van elke Burundees.

Is het land vandaag onafhankelijk ?
Het antwoord is dubbel. Aan de ene kant wel, want het wordt bestuurd door zijn eigen dochters en zonen en de instellingen van een soevereine staat werken. Aan de andere kant, op het economisch vlak, is het land niet onafhankelijk want het leeft in grote mate van hulp en subsidies van het buitenland. Dit beperkt de beslissingsmacht, zelfs voor de binnenlandse politiek. De landen die economisch helpen hebben de neiging voor te schrijven wat er moet gedaan en niet gedaan worden.

Wat is het samenlevingsproject waarop Burundi fier kan zijn?
Tot op vandaag is er geen. Het Burundese volk heeft nood aan een vaderlandslievend samenlevingsproject dat aan de belangen van het land en van alle Burundezen tegemoetkomt, zonder onderscheid. Een project dat de hervorming van de onrechtvaardige structuren en instellingen beoogt, dat de economische groei vooropstelt, een rechtvaardige verdeling van goederen, eerbied voor de mensenrechten, de promotie van de voortreffelijkheid en de strijd tegen alle vormen van uitsluiting.

Wat moet er gebeuren om een Burundi op te bouwen waar het goed is om te leven?
We zouden eerst de vaderlandslievende geest moeten promoten die ons kan aansporen de vrede in het land te versterken.
Met de Arusha-akkoorden, die de Burundese protagonisten weer op het goede spoor hebben gezet, hopen we dat de toekomst van Burundi beter zal zijn, ook al zijn er nog die heimwee hebben naar het verleden en gecorrumpeerden die hun eigen belang zoeken.

Lees hier meer getuigenissen over 50 jaar onafhankelijkheid van Burundi.