Solidariteit is op de eerste plaats een ingesteldheid van het hart dat open staat voor zijn nabije of afgelegen omgeving. Als deze ingesteldheid niet aangeboren is, wordt zij aangeleerd. Het is een ingesteldheid om ontroerd te worden door gebeurtenissen en mensen, en vervolgens deze te delen, volgens de eigen mogelijkheden, tijd, bezittingen, geld. Het is kijken wat men kan doen om te helpen, te veranderen, ermee te doen. Vandaag de dag zou men zich geroepen voelen om naar Calais of naar ergens anders te gaan en samen te vechten. Maar is dat niet utopisch?

Wat KBA en andere VZW’s of verenigingen doen, is reeds zeer goed, maar vandaag kunnen we ons niet meer tevreden stellen met een beetje tijd te geven om ons geweten te sussen. De kleine waterdruppels, dat is niet niets, maar vandaag is de oceaan zo uitgedroogd! De uitdaging blijft. Zelfs als we één of andere familie opnemen en erin slagen voor deze familie werk te vinden, wat betekent dat nog als de huidige noden zo schreeuwend groot zijn?

Wat is er dan vandaag wel nodig? Ik weet het niet!... of toch wel, ‘eenheid maakt macht’… en de verschillende charismatische gaven maken vele dingen mogelijk. Wat er nodig zou zijn, is dat we meer solidair zouden zijn met elkaar. Op 15 augustus, zei iemand in onze parochie dat kleine groepen zich vormden om elkaar beter te leren kennen en wellicht voor meer solidariteit tussen naasten, dichtbij en verder af gelegen.

Laten we Hoop beleven en trachten wakker te worden, want de tijd dringt en alle mensen, van welke geloofsovertuiging ook, moeten elkaar helpen! Maar dat is nooit gemakkelijk!

Marie-Rose Ludwig, oud-vrijwilligster lerares in Idjenda- Burundi, Jambes

Hier kun je de getuigenissen lezen van wat solidariteit voor u betekent.