Democratie verschillend van "unanimiteit"

Mevrouw Bukaraba is van mening dat democratie moet gezien worden als een lang en streng leerproces. Het mag zich niet beperken tot aan de verkiezingen. Ze zegt dat vele Congolese burgers blijven geloven dat het bestuur van de staat een zaak is van bepaalde personen aan wie ze moeten gehoorzamen. Dit sluit de weg af naar een cultuur van burgerlijke participatie. “Verschillende personen, inclusief bepaalde Congolese leiders, geloven dat democratie noodzakelijkerwijs unanimiteit of eensgezindheid met zich meebrengt. Nochtans kunnen de verschillende standpunten, die als onverzoenbaar gezien worden, verzoend worden wanneer de actoren beslissen dat het algemeen belang de voorkeur krijgt. Democratie is ook de integratie van verschillen en diversiteit, door deze te beschouwen als een rijkdom die men moet toelaten en zelfs onderhouden in plaats van te bestrijden. Democratie is geen improvisatie: zelfs daar waar men denkt dat het goed gaat, vermijden de mensen te improviseren. Men bereidt zich voor of men laat zich voorbereiden om openbare functies uit te oefenen. Het is het gemis aan voorbereiding dat het gevaar van omkoping met stembiljetten, door sommige oneerlijke politiekers die misbruik maken van de onwetendheid en van de armoede van de verschillende lagen van de bevolking, blootstelt.”

Over de valstrikken van armoede heen

Mevrouw Bukaraba bevestigt dat armoede een verschrikkelijke uitdaging is voor vrede. Zij stelt dat "volgens de UNPD de nieuwe naam van vrede eigenlijk ontwikkeling is." Dat is de reden waarom men, om deze uitdaging aan te pakken, moet kijken naar het niveau van gewapende groepen, het niveau van gendergeweld, de verslechtering van de omgeving, de opwarming van het klimaat, enz. Mevrouw Bukaraba gaat verder door tot burgerparticipatie uit te nodigen. Maar men moet beschikken over een precieze beschrijving van de basis, in de vorm van lastenboeken, en niet improviseren. Ze nodigt ook uit zich voor te bereiden om het proces van decentralisatie over het project heen te laten gaan. Het maatschappelijk middenveld moet een criterium van competenties hebben bij de ontwikkeling van jongeren en vrouwen, om zo de antisociale houding die zich voordoet vóór, gedurende en na de verkiezingen weg te werken. Ze heeft de fataliteit gestigmatiseerd die tot uiting komt door het pessimisme, de verdeeldheid en de antisociale houding die ten onrechte gerechtvaardigd worden door de armoede van een klasse van de bevolking. Zo heeft bijvoorbeeld een groot deel van de bevolking zich tijdens de verkiezingscampagnes laten “omkopen” door goederen of geld te aanvaarden om hun stem aan bepaalde kandidaten te geven. Na de bekendmaking van de resultaten, “is de ontgoocheling groot en maakt deze de plaats vrij voor pessimisme. Dit is gevaarlijk!” Het is dus van belang om het sensibilisatieproces verder te zetten en tegelijkertijd de vrouwen, een meerderheid van de kiezers, meer autonomie te geven.
Geconfronteerd met deze realiteit, gelooft mevrouw Annie Bukaraba in de mogelijkheden van de civiele maatschappij om valstrikken te overwinnen. Ondanks de financiële en organisatorische beperkingen, beschikt de civiele maatschappij over troeven zoals het partnerschap met het Noorden, de aanwezige netwerken en expertise, en de geloofwaardigheid die zij op vele plaatsen geniet.

De uitdaging van synergie in de civiele maatschappij

E-mailadres Afdrukken