Artikelindex
• Een aanpak die de voedselzekerheid niet ten goede komt.
Er zijn tussenkomsten die de bovenhand genomen hebben op de wil om te produceren.
De oorlogen, geweldplegingen en humanitaire rampen hebben sinds 1996 noodhulp gerechtvaardigd, zoals het op grote schaal uitdelen van levens- en andere middelen. Dit wordt georganiseerd door tientallen internationale en lokale agentschappen en organisaties. Het zijn lovenswaardige en nuttige acties, die verondersteld worden tijdelijk, plaatsgebonden en beperkt te zijn maar ze zijn permanent, doorlopend en heel gewoon geworden.
Ze hebben gezorgd voor nieuw gedrag, dat gemakzucht en parasitisme bevordert en een duurzame aanpak afzwakt. De grens tussen noodhulp en duurzame ontwikkeling werd overschreden. De interventies op het terrein zijn van missie veranderd, in functie van de financiering en de miljoenen uitgestrekte handen, die wachten op distributiecampagnes.
De teloorgang van de familiale landbouw
Het verlaten van de landbouw is een pijnlijke werkelijkheid in een land waar meer dan 80 % van de bevolking op het platteland leeft en geen bezoldigde tewerkstellingen heeft. Het werk op het veld wordt aan de landbouwersvrouwen overgelaten. Gezonde mannen en jongeren verkiezen een leven in de mijnen (waar zij zo goed als niets verdienen) of in de rondtrekkende handel (waar zij wat ze bezitten verliezen aan de talrijke barrages van militairen en gewapende milities) of wijken uit naar de stad.
Omdat de gronden onvruchtbaar zijn geworden of weggespoeld door erosie, en de mensen zonder ervoor te moeten werken levensmiddelen kunnen krijgen bij de humanitaire bedeling, is de verkoop van terreinen een courante zaak geworden. Meer en meer families stellen hun gronden te koop om zich vervolgens in te stad te vestigen of te investeren in handelsactiviteiten zonder toekomst. De laatste jaren zijn er ook veel gevallen van bewoners die verdreven worden doordat hun terreinen in beslag worden genomen door multinationale mijn- en agro-industriële maatschappijen, met de steun van de lokale overheid.
"Wij hebben velden die zouden kunnen produceren wat men ons nu komt geven"
Het is duidelijk dat er een staat van veralgemeende verarming en voedselonzekerheid ontstaat en dat de landbouwgronden bedreigd zijn. Met een grote bevolkinggroei (3,3 % per jaar) komen er steeds meer en meer monden voor minder en minder voedsel. De kloof tussen de demografie en de beschikbare voedingsmiddelen wordt elke dag groter en dat komt bovenop een voortdurende verlaging van het inkomen. De voedselafhankelijkheid van het buitenland, die de laatste tien jaren al merkbaar was, is nu structureel geworden. De lokale voedselproductie wordt vernietigd door taksen en steekpenningen aan ambtenaren en politie. Er is een gebrek aan politieke wil om de wet te doen naleven, terwijl het volume van ingevoerd voedsel elke dag toeneemt, ten gunste van een lakse en moordende reglementering.
