Artikelindex

Enkele tekens van vrede 

Donner une chance  la paix 15 jan 2014

Een vredesconcert : jonge meisjes
zingen een "Vredesconcert"
georganiseerd op 30 november 2013
in Goma nav de activiteiten voor de
viering van de Internationale
Dag van de vrijwilligers

De bevolking keert vol vertrouwen weer naar huis dankzij de aanwezigheid van de FARDC en de MONUSCO die de dorpen veilig gemaakt hebben.
Sommige economische activiteiten hernemen: de markten vinden geleidelijk hun ritme terug, zoals die van Goma Virunga. Ondanks de slechte betrekkingen aan de top tussen Rwanda en de D.R. Congo, stelt men  uitwisselingen vast tussen de Rwandese en de Congolese bevolking: de verkoopsters van vruchten en groenten van Rwanda steken de grens over om hun oogst te gaan verkopen op de grote markt van Goma Virunga in Congo. Rwandese werklieden hernemen de weg naar Congo om er werk te zoeken en hun kost te verdienen. Kleine Congolese handelaars treden Rwanda binnen om er schoenen, kledij en andere kleine materiële dingen te verkopen op de markt van Gisenyi. Ze keren terug met voedingsmiddelen die in het Oosten van de D.R. Congo ontbreken. 

De brandmerken van de oorlog blijven bestaan

De verwoestingen veroorzaakt door de oorlog vereisen de wederopbouw. Heel wat huizen en infrastructuren werden vernield tijdens de botsingen, mensen werden nagejaagd of straffen opgelegd aan bewoners die zich niet onderwierpen aan het gezag van de M23.

Op sommige plaatsen is de veiligheid nog altijd niet helemaal verzekerd door de aanwezigheid van miliciens of dieven. In de zones die geraakt werden door de conflicten, werden de landbouwactiviteiten nog niet hernomen. De M23 zou mijnen hebben achtergelaten in de velden en de dorpen in de omgeving van de stad Goma. Sinds het heropenen van de scholen, aarzelen sommige ouders om hun kinderen naar school te sturen, niet enkel vanuit hun psychische verwonding, maar ook uit vrees voor de mijnen die achtergelaten zouden zijn door de strijders van de M23. Deze situatie vindt men vooral in de dorpen van Kibati en Kanyaruchinya. Het ontmijnen vereist veel geduld en vergt een lange periode. Intussen blijft de voedselzekerheid nog voor een lange tijd bedreigd.

Bovendien is het wantrouwen voelbaar in sommige gemeenschappen. De bewoners die de bezetting van de M23 ontvlucht zijn en die nu terugkeren in hun gemeenschappen behandelen degenen die gebleven zijn als verraders en “collabo’s”. Een innerlijk tot vrede komen is noodzakelijk om het sociale weefsel weer aaneen te hechten. Dat is de uitdaging van de verzoening.

Erick-Bayard Rwantango,
Dit artikel werd opgesteld vanuit de inlichtingen van Radio Okapi, International Crisis Group, de Facebook pagina van de FARDC en de MONUSCO.