Men moet weten dat het kenmerkend is voor het tropisch klimaat dat sommige planten, die geplant worden voor hun granen of hun vruchten, ook eetbare bladeren hebben. Dat is niet het geval in de meer gematigde klimaten. In onze landen bestaan er, voor zover ik weet, geen bomen waarvan men de bladeren kan plukken en deze rechtstreeks en rauw kan opeten, zoals men dit kan doen met de moringa. Men kan bij ons de bladeren van de boontjes niet eten zoals men dit kan doen voor de “niébé” bonen onder de tropen.

Netelsoepenoupes en salades van paardebloemen: modellen !

Als er in onze landen terug een periode van schaarste zou zijn zoals men deze gekend heeft gedurende de laatste oorlog, zou men niet nalaten opnieuw netelsoep of salades van paardenbloemen te eten. Dit is wat men, in landen die slachtoffer zijn van hongersnood en van kwashiorkor, doet met de bestaande, lokale planten die gelijkwaardig zijn aan de netels en de paardenbloemen van bij ons.

Als de hoeveelheid beschikbare maniok- of maïsbloem ontoereikend is, kan, zoals men kan vaststellen in de perioden van hongersnood, een grote hoeveelheid bladgroenten ook een nuttig complement van calorieën bieden.

Kan men dan niet het volgende stellen: “Wat de volwassenen in groenten zoeken is een basis, een substraat voor de specerijen die smaak geven aan de voornaamste schotel (“la boule nationale”) en niet zozeer de hoeveelheid. Kinderen daarentegen verdragen geen voedsel dat te sterk gekruid is. Datgene waaraan zij nood hebben, is een voldoende kwantiteit aan bladgroenten in overeenstemming met hun smaak en hun kleine tanden.”

Teksten van P. Léo Duvieusart, sj .

E-mailadres Afdrukken